روز مبادا

دوستت دارم‌ها را نگه می‌داری برای روز مبادا،
دلم تنگ شده‌ها را، عاشقتم‌ها را…
این‌ جمله‌ها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمی‌کنی!
باید آدمش پیدا شود!
باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد!
سِنت که بالا می‌رود کلی دوستت دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکرده‌ای و روی هم تلنبار شده‌اند!
فرصت نداری صندوقت را خالی کنی.! صندوقت سنگین شده و نمی‌توانی با خودت بِکشی‌اش…
شروع می‌کنی به خرج کردنشان!
توی میهمانی اگر نگاهت کرد اگر نگاهش را دوست داشتی
توی رقص اگر پا‌به‌پایت آمد اگر هوایت را داشت اگر با تو ترانه را به صدای بلند خواند
توی جلسه اگر حرفی را گفت که حرف تو بود اگر استدلالی کرد که تکانت داد
در سفر اگر شوخ و شنگ بود اگر مدام به خنده‌ات انداخت و اگر منظره‌های قشنگ را نشانت داد
برای یکی یک دوستت دارم خرج می‌کنی برا ی یکی یک دلم برایت تنگ می‌شود خرج می‌کنی! یک چقدر زیبایی یک با من می‌مانی؟
بعد می‌بینی آدم‌ها فاصله می‌گیرند متهمت می‌کنند به هیزی… به مخ‌زدن به اعتماد آدم‌ها!
سواستفاده کردن به پیری و معرکه‌گیری…
اما بگذار به سن تو برسند!
بگذار صندوقچه‌شان لبریز شود آن‌‌وقت حال امروز تو را می‌فهمند بدون این‌که تو را به یاد بیاورند
غریب است دوست داشتن.
و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن...
وقتی می‌دانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد ...
و نفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛
به بازیش می‌گیریم هر چه او عاشق‌تر، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر، ما بی رحم ‌تر.
تقصیر از ما نیست؛
تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شده‌اند

     

عشق مرد از نگاه دکتر شریعتی

مرد ها در چار چوب عشق٬  به وسعت غیر قابل انکاری نا مردند! برای اثبات کمال نا مردی آنان٬  تنها همین بس که در مقابل قلب ساده و فریب خورده ی یک زن  ٬ احساس می کنند مردند.  تا  وقتی که قلب زن عاشق نشده  ٬  پست تر از یک سگ ولگرد٬ عاجز تر از یک فقیر و گدا تر از همه ی گدایان سامره. پوزه بر خاک و دست تمنا به پیشش  گدایی میکنند
اما وقتی که خیالشان از بابت قلب زن راحت شد  ٬  به یک باره یادشان می افتد که خدا مردشان  آفرید!!

و آنگاه کمال مردانگی را در نهایت نا مردی جست و جو  میکنند...

می روم خسته و افسرده و زار/ سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما / دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تاکه درآن نقطه دور / شستشویی دهم از رنگ گناه

شستشویی دهم از لکه عشق/ زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا زتو دورش سازم / زتو ای جلوه امید محال

می برم زنده به گورش سازم / تا ازین پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد، می رقصد اشک / آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه / شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه شادی بودم / دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس / که لبم باز برآن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست / می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار / ای امید عبث بی حاصل

روی بخار شیشه ی دلم نوشتم بی تو هرگز، که تویی تو سرنوشتم، آروم آروم، قطره ی اشکی چکید و قصه بوی غربت و دلواپسی شد، قاصدک باز، از سر خونه گذشته، اما باز بی خبر از تو...
از این طلسم بی کسی دلم گرفته، آسمونم بی تو رنگ غم گرفته،ناشناسم من توی شهر نگاهت، دل هنوزم منتظر مونده به راهت، اما بازم میدونم خواب و خیاله که تو برگردی دوباره...
همیشه دستام تشنه ی دست تو بوده، سهم چشمام این شبای تیره بوده، قلب تو از عشق من یه دنیا دوره، راه عشقم چه غریب و بی عبوره، اما حتی آخر این جاده ی غم، غصه ی عشقو میخونم...